من هر جه ميکشم همه از يک نگاه توست

اي کاش کور ميشدم ان لحظه ي نخست

گفتنند: اشک خاطره را پاک مي کند

طوفان گرفت در من و عشق تو را نشست

از بس که پشت نرده ي شب گريه کرده ام

احساس مي کنم که صدايم صداي توست

آخر چگونه مي شود اندوه خويش را

گنجاند در کسالت اين واژه هاي سست

ديگر براي زخم دلم کار ساز نيست

شعر اين هميشه خط زده ي گنگ نادرست